Skocz贸w 31.10.2024
Data 31 pa藕dziernika 1517 roku niespodziewanie sta艂a si臋 jedn膮 z najwa偶niejszych dat Ko艣cio艂a Lutera艅skiego na 艣wiecie. Wtedy w艂a艣nie augustia艅ski mnich ks. dr Marcin Luter przybi艂 na drzwiach Ko艣cio艂a Zamkowego w Wittenberdze 95 Tez, kt贸re napisa艂 aby wywo艂a膰 dyskusj臋 na 艂onie 贸wczesnego Ko艣cio艂a Rzymskokatolickiego na temat procederu sprzeda偶y odpust贸w. Nad Tezami dyskutowano w Ko艣ciele, ale nie w celu wyci膮gni臋cia z nich wniosk贸w i zakazania tego procederu. Wr臋cz odwrotnie. 脫wcze艣ni w艂odarze Ko艣cio艂a ca艂kowicie pot臋pili wyst膮pienie Lutra, jego samego ob艂o偶yli kl膮tw膮 i liczyli na wyciszenie sprawy. A poniewa偶 Tezy mia艂y swoje g艂臋bokie uzasadnienie w Pi艣mie 艢wi臋tym, kt贸re jednoznacznie m贸wi艂o i po dzie艅 dzisiejszy m贸wi: “艁ask膮 zbawieni jeste艣cie przez wiar臋, i to nie z was: Bo偶y to dar” (Ef 2,8), wyst膮pienie Lutra ostatecznie doprowadzi艂o wielu zwolennik贸w reform w Ko艣ciele do zerwania z Rzymem, a dzie艅 31 pa藕dziernika stale wpisa艂 si臋 w kalendarz naszego Ko艣cio艂a jako Pami膮tka Reformacji.
Z Reformacj膮 zwi膮zana jest R贸偶a Lutra – symbol reformacji zaprojektowany przez ks. dr. Marcina Lutra. Pierwszy pe艂ny projekt symbolu pochodzi z listu reformatora z 1530 roku, gdzie pisze on:
Pierwszy ma by膰 krzy偶 – czarny, na tle serca. (…) Serce ma by膰 umieszczone w 艣rodku bia艂ej r贸偶y, pokazywa膰 co przynosi rado艣膰, pociech臋 i ukojenie w wierze (…) Dlatego r贸偶a powinna by膰 bia艂a, a nie czerwona, poniewa偶 kolor bia艂y jest kolorem duch贸w i wszystkich anio艂贸w. R贸偶a ta znajduje si臋 na b艂臋kitnym polu, jako 偶e taka rado艣膰 ducha i nadzieja oznacza pocz膮tek rado艣ci niebia艅skiej w przysz艂o艣ci. Wok贸艂 tego pola umieszczony jest z艂oty pier艣cie艅, poniewa偶 taka b艂ogo艣膰 w niebie trwa wiecznie i nie ma ko艅ca i kosztowna jest ponad wszelk膮 rado艣膰 i dobra, tak jak z艂oto jest najkosztowniejszym metalem szlachetnym.
W zwi膮zku z tym uczestnicy tegorocznego nabo偶e艅stwa reformacyjnego w Skoczowie otrzymali w艂a艣nie R贸偶臋 Lutra upieczon膮 w postaci piernika. Ponad 160 takich piernik贸w przygotowa艂y panie: Jolanta Caputa, Alicja Chwastek, Ewa Motyka, Zofia Pod偶orska – za co im serdecznie dzi臋kujemy.
Tekst: ks. Alfred Borski
Zdj臋cia: Jolanta Caputa
